PERRETXIKO TXIKIA: BIRKONPOSATZE KOMUNISTAREN FASEA

1378312_173385026198963_1644510946_n3.-BIRKONPOSATZE KOMUNISTAREN FASEA: GURE PROGRAMA SORTZEA

Ezin dugu ikusmenetik galdu egungo abaguneak boterean dagoen blokeari, Estatu espainiarraren osotasunean, Barne Produktu Gordinaren %3ko hazkunde makro-ekonomikoa ekarri diezaiokeela, Hegoalden bezala, non nazionalismo jeltzaleak bere gestioa legitimaturik ikusten duen azken hauteskundeetan izan duen gorakadan.

Gutxirako balio du berreskurapen ekonomikoaren izaera “gezurrezkoa” salatzea, boterearen blokearen partez krisiaren bukaera eta zabaltze ziklo berri baten hasiera bezala saldua, baldin eta ez badira langileen pobretze egoera eta esplotazio gorakorra salatzen, baldin eta ez badu horrek klase borokaren aktibaziorako eta zorrozterako balio, masen berrarmatze eta antolakuntza politiko eta ideologikoaren bidez.

Eredu neoliberalak “krisitik irteteko programa bat dauka, bere historian zehar andanatan frogatua eta arrakastarekin aplikatua. Langabezia, azpi-lana eta Euskal Herri Langilearen txirotzea, kapitalaren birbaliotze prozesua bideratzeko eta irabazien tasa berrezartzeko kapitalaren estrategia izan dira azken urte luze hauetan zehar. Betiko errezeta klasikoa da, mugimendu iraultzailearen ahulezi egoeran egiten dela bakarrik, eta beraz, indar korrelazio onuragarri batean.

Logikoki, Euskal Herri Langilearen gaineko eraso estrategia ez da orokortua izan, ahulezi handia, berez txirotuak, eta lan eta gizarte baldintza prekarioak dituzten sektore zehatzetan egina izan da. “Krisitik irteteko” eredu neoliberalak burgesia txikiaren eta langilea aristokraziaren izatezko aliantza batekin egina izan da, sistemaren egoera politiko eta ideologikoa orekatzeko, Euskal Herri Langilearen zatiketa berresteko eta txirotasuna beste garai batzuetan limosnaren papera gogorarazten diguten gizarte politiken bidez bakarrik kudeatu daitekeen gaitz bat bezala normalizatuz.

Boterean dagoen blokeak, modu honetan, askotan “ezkerrekoak” bezala definitzen diren esandako sektoreekin dituen aliantzekin, bere legitimotasun politiko eta instituzionalaren oinarriak ezartzen ditu, bere klaseekiko benetako “pribilegiatu” bihurtzen dituzten lansarien, lan eta eta gizarte eskubideen bermean oinarritutako paktuen bidez. Euskal Herri Langilearen zatiketa estrategia honi gehitu diezaiogun nazionalismoak jorratzen duena, eta estrategia berdinaren parte bezala ulertuz Euskal Herriko klase borrokak eta sektore iraultzaileentzako hain txarrak diren indar korrelazioak erasoaldi neoliberalaren aurrean duten azpigarapen ulertuko dugu.

Sistemaren muga hertsietan ematen den kontsentsu funtsezkoen politika honen orekatzeak, erreformismora edo nazionalismora azpiratzea dauka funtsezko zutabeetako bat, egiatan lana eta kapitalaren arteko kontraesanaren bi aurpegi berdin izanik, dela klabe subiranoan edo honetatik aldendurik, “ezkerrak” Europar Batasuna den esplotazio eta dominazio markoan jarraitzea bilatzen du, delarik euskal Estatu bezala edo Estatu espainiarrean azpiratutako egitura bat bezala.

Baieztatu dugun legez, mugimendu komunistaren birkonposatze prozesuan Europar Batasunaren eta IAIE-NATOrekin hausteak zentraltasun determinantea hartzen du. Oraindik egungo abagunean, , eta sare europeistak europar herri langileen artean duen zilegitasun galera gorakorraren arren, gure planteamendua mesfidantzaz ikusia izango da, “ezkerrekoak” esaten diren antolakundeek, sozialista bezala definitzen direnak askotan baita ere, marko hauek baliozkoak balira bezala babesten jarraitzen dute, hau modu progresista eta demokratikoan eraldatzeko aukerez gezurrak esanez. Eskuin liberalarekin euroarenganako eta troikarenganako haustura apokaliptiko baten ikuskera partekatzen dute, izatez europar oligarkienganako azpiraketa partekatzen baitute eta kapitalaren baliotze baldintzen erreprodukzio politiko eta ideologikoan funtsezko papera hartzen baitute.

Komunistok gure ildo iraultzaileari irmo heldu behar diogu, erreformismoari eta posibilismoari aurre eginez eta lan pedagogiko eta agitazio eta propagandako handia eginez, langileen Europara bidea egingo duen Europako Herri Langileen Fronte baten baieztatzea, europar marko inperialistaren ukatze bidean, antolatuz eta kapitalaren diktaduraren ukatzea eta borroka nazionalen batasuna suposatuko duen herri demokrazia baten bidez, zeinetarako Internazional Komunista baten birsortzea atzeragarria ez zaigun. Sistema kapitalista koordinatzeko oligarkia europarrek duten boterea internazionalismo proletarioaren hedatzearen bidez bakarrik izan daiteke garaitua, norberaren zapaltzaile nazionalak norberaren klase borrokaren markoan modu koordinatuan borrokatuz sozialismoa lortzeko helburuarekin.

Klase borrokak bakarrik determinatuko du kapitalismoaren kate zapaltzaile eta kriminala zein lekutatik hautsiko den, komunisten aitzinatzerako baldintzak sortuz. Oportunismoaren, erreformismoaren eta berrikuskaritzaren aurkako borroka funtsezkoa bihurtzen da hauei masen aurrean mozorroa kentzerako orduan. Txirotasunaren, esplotazioaren eta opresioaren gorakada normaltasunez hartzen duen eta Euskal Herri Langileak bizi duen egoera limosnaren bidez kudeatzera mugatzen den “ezkerrak” HERRI GORRIri erradikalki aurkakoak zaizkion posizioak mantentzen ditu, eta etika eta arrazionaltasun gutxiengo bat duen edozein planteamendu politikorenganakoak.

Komunisten programa politikoak ez du hauteskunde programa baten formatua hartzen. Hau esanik, puntu garrantzitsu bat azaldu behar dugu. HERRI GORRIk hauteskundeen markoa eta hauteskunde prozesuak abagune batzuetan eta indar akumulazioan baliagarri izan daitekeen errekurtso taktiko bezala ikusten ditu. “Ezkertiartasun edo anarkistak diren kontzepzioen aurrean, marxismo-leninismoak klase borroka kapitalaren edo bere luzapen politiko, sozial edo instituzionalen aurrean mugimendu komunistak aurrerapen bat izan dezakeen eremu ezberdinetan garatzen dela erakusten digu, sistemak ahalbidetzen duen geroz eta hertsiagoa den muga legalean baita ere.

Argi daukagu egungo abagunean instituzio markoa eta hauteskunde prozesuak ez direla alternatiba komunistaren birkonposatzean lehenbiziko pausuak emateko errekurtso baliogarriak. Honen arrazoiak aurretiaz erreferentziazko abangoardia komunista sortu eta posizio komunistak Euskal Herri Langilearen baitan egun ez duten indarra hartu behar dutela dira. Bestalde, Euskal Herri Langilearen gizarte, ekonomia eta kultur egoerari hobekuntzak ekar diezaiokeen hauteskunde erreferenterik ez dugu egun aurkitzen.

“Posizio guden” eta “mugimendu guden” definizio gramsciarra, klase borrokak forma hartzen duen bi baldintza ezberdin bezala, abangoardiazko estrategia baten garapenean komunistek barneratuak izan behar dira. Herri mugimenduaren eta behargin-sindikatu mugimenduaren pausu bat baino gehiago aurretik joan gabe, baina inoiz ez pausu bat atzetik.

Birkonposatze komunistako prozesu politiko-ideologikoak, HERRI GORRIrentzat, oinarrizko premisatzat dauka autodeterminazioa, Euskal Herri Langileak nazio eraikuntza sozialistarako independentziaren berme tresna bezala eta klaseartekoak eta inperialismoaren logikara azpiratuak dauden kontzepzio nazionalisten aurkakoa.

Nazio eraikuntza prozesu hau, klase borrokaren nazio markoaren errealitate historikoari lotua, estrategia marxista-leninistaren baitan bi ardatzen inguruan artikulatzen da.

Haietatik lehenbizikoa Euskal Herri Langilearen batasunari dagokio, nazionalismoek eta kapitalak sozialismoari dioten etsaitasunagatik manipulatzen dituzten hizkuntza eta kultur errealitate ezberdinetatik abiatuz. Marxismo-leninismoak edozein nazio, identitate eta hizkuntza opresioren etsai da. Herri oinarrietan eta iraultza errebindikazio ardatz bezala garatutako euskalduntze prozesua desnaturalizatua eta amatatua izan zen, irizpide merkantilistetara azpiratua eta ekintza boluntarista batean bihurtua, ahalbide eta errekurtso indibidualen arabera ezarria, errealitate sozio-linguistikoak berak estrukturalki determinatuak.

HERRI GORRIren posizioa Euskal Herri hizkuntza anitzeko batena da, non euskera lehenbiziko hizkuntza zitekeen, gaztelera eta frantsesarekin batera, non egoera ideala hizkuntza hauen ezaguera eta erabilera perfektua zitekeen. Euskeraren bultzatzeak bere izaera herrikoia berreskuratu behar duela baieztatzen dugu ere, non bizi dugun errealitatetik abiatuz, eta 70 eta 80 urteetan presente zen filosofiarekin bat eginez, Euskal Herri Langileak hizkuntza hau egokiro ikas dezan beharrezkoak diren bitartekoak instituzionalizatu behar diren. Euskera bitarteko batean bihurtu da helmuga bat baizik, errentabilitatea eta lan publikora sarbide izateko irizpideak ezarri zaizkio.

Euskalduntzea elementu kolektibo, herrikoi eta egunerokoa bezala, euskeraren ikaskuntzaren doakotasuna, lanaldiarekin bateragarri izateko errekurtsoen esleipena errealitate efektiboa izateko eraldaketa politiko, ekonomikoa eta ideologikoa egitea suposatzen du. Boluntarismoa, bere erabileraren baieztatze edo ukapen nazionalista eta bere instrumentalizazioa komunistok gure helburuetan bildu behar dugun garapen estrategikoko programa batek baztertuak izan behar dira, eta bere garapen historikoa demokrazia sozialista baten bidez batez bakarrik finkatu daitekeenaren premisaren pean, Euskal Herri Langilearen berezko eta eguneroko hizkuntza bihurtzearen helburua lortu arte.

Identitateak aske bizi daitezkeen eta hizkuntza aniztasuna errealitate efektibo eta natural bezala baieztatua den Euskal Herri bat da helburua, nazionalismo espainiar zein euskaldunaren identitate kulturalen gaineko mitifikazioa errotik ukatzen dugun heinean, haien helburu ideologikoa bere programaren baitan nazionalismoa oligarkien zerbitzura dagoen ideologia zapaltzaile bezala deuseztea duen subjektu iraultzaile sozialistaren klase izaera besterik ukatzea ez delarik.

Bigarren ardatza, baturiko Herri Langilea kapitalismoa, patriarkatua eta inperialismoa gainditzeko botere konstituziogilean bihurtzea da, errekurtso politiko, instituzionalak, ideologikoak eta errepresiboak dituen tipo berriko demokrazia batean pean, indar atzerakoiak zanpatzeko, etorkizun sozialistaren ukatzaileak eta kapitalismoaren basakeria kriminalaren babesleak.

Era berean, Erregimen Zaharraren botere politiko zapaltzaile diren aristokraziaren eta kleroaren aurkaritzan dagoen “Hirugarren Estatu” bezala nazioaren karakterizazio liberal-demokratikoak historian aurrerapen demokratiko funtsezkoa islatu zuen, marxismo-leninismoak Nazioaren kontzepzio berria bultzatzen du “Herri Langile” gisara, kapitalaren eta bere luzapen politiko zapaltzaileen aurkakoa dena eta komunismoaren askatasun osora bideratzen gaituena. Ikuspegi honetan da non, “herrien arteko gudarik ez, klase arteko bakea ezta ere” kontsignak bere geroa sozialista izango den, edo izango ez den, Europa batean bere benetako dimentsio askatzailea hartzen duen.

Esta entrada fue publicada en Sin categoría. Guarda el enlace permanente.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s